2021-2025 കാലത്തേക്കുള്ള കേരളത്തില്‍ തദ്ദേശസ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളിലേുള്ള തിരഞ്ഞെടുപ്പ് നടന്നു കഴിഞ്ഞു. 941 ഗ്രാമപ്പഞ്ചായത്തുകള്‍, 152 ബ്ലോക്ക് പഞ്ചായത്തുകള്‍, 14 ജില്ലാ പഞ്ചായത്തുകള്‍, 87 മുനിസിപ്പാലിറ്റികള്‍, 6 കോര്‍പ്പറേഷനുകള്‍ എന്നിവയാണ് കേരളത്തിലുള്ളത്. തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട ജനപ്രതിനിധികള്‍ സത്യപ്രതിജ്ഞ ചെയ്തു കഴിഞ്ഞു. നേതൃത്വത്തെയും വകുപ്പു ചുമതലക്കാരെയും നിശ്ചയിച്ചു. അംഗങ്ങള്‍ക്കാവശ്യമായ പരിശീലന ക്ലാസ്സുകള്‍ സര്‍ക്കാര്‍ തലത്തില്‍ സംഘടിപ്പിക്കപ്പെട്ടു കൊണ്ടിരിക്കുന്നു. ഈ സാഹചര്യത്തില്‍ തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളിലേക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട അംഗങ്ങളും നേതൃത്വത്തിലെത്തിയവരും ഓര്‍ത്തിരിക്കേണ്ട ചില കാര്യങ്ങള്‍ ശ്രദ്ധയില്‍ കൊണ്ടുവരികയാണ്.
നമ്മുടെ ജനാധിപത്യ സംവിധാനത്തില്‍ രാഷ്ട്രീയപ്പാര്‍ട്ടികളാണ് തിരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ മത്സരിക്കുന്നത്. തന്റെ പാര്‍ട്ടിക്കു വേണ്ടിയോ മുന്നണിക്കു വേണ്ടിയോ ആണ് ഓരോ സ്ഥാനാര്‍ഥിയും വോട്ടു തേടുന്നത്. എന്നാല്‍ ജയിച്ചു കഴിഞ്ഞാല്‍ അയാള്‍ പാര്‍ട്ടി പ്രതിനിധിയല്ല, ജനപ്രതിനിധിയാണ്. അയാള്‍ ആ വാര്‍ഡിലെ/ഡിവിഷനിലെ എല്ലാവരുടെയും പ്രതിനിധിയാണ്. തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട വ്യക്തിയും അയാളുടെ പാര്‍ട്ടിയും എതിരില്‍ മത്സരിച്ചവരും ഇതരപാര്‍ട്ടികളും എല്ലാം ഈ സത്യം ഉള്‍ക്കൊള്ളുമ്പോഴാണ് ജനാധിപത്യം സാര്‍ഥകമാവുന്നത്.
എം.പി, എം.എല്‍.എ. എന്നിവരെക്കാള്‍ സമൂഹവുമായി നേരിട്ടു ബന്ധപ്പെട്ട് പ്രവര്‍ത്തിക്കേണ്ടവരാണ് തദ്ദേശ സ്വയംഭരണ സ്ഥാപനങ്ങളിലേക്കുള്ള പ്രതിനിധികള്‍. കേന്ദ്ര-സംസ്ഥാന സര്‍ക്കാറുകള്‍ നിശ്ചയിക്കുന്ന ജനോപകാരപ്രദമായ കാര്യങ്ങള്‍ ജനങ്ങളിലേക്കെത്തിക്കുക എന്നതാണ് ഗ്രാമപ്പഞ്ചായത്തുകള്‍ ഉള്‍പ്പെടെ തദ്ദേശ സ്ഥാപനങ്ങള്‍ക്ക് നിര്‍വഹിക്കുവാനുള്ളത്.
തിരഞ്ഞെടുപ്പില്‍ ജയിച്ചവരാണല്ലോ ജനപ്രതിനിധികള്‍. ഈ വിജയത്തിന് മറ്റു വിജയങ്ങളെക്കാള്‍ പ്രാധാന്യമുണ്ട്. മത്സരപ്പരീക്ഷകളില്‍ വിജയിക്കുന്നത് വ്യക്തികളുടെ ബുദ്ധിയുടെയും ഓര്‍മശക്തിയുടെയും ഫലമായിട്ടാണ്. കായികക്ഷമതയുടെ വിജയമാണ് സ്‌പോര്‍ട്‌സ് എങ്കില്‍ സംഘപ്രവര്‍ത്തനത്തിന്റെ മികവാണ് ഗെയിംസിലെ വിജയത്തിന് നിദാനം. പ്രതിഭാധനത്വത്തിന്റെ തിളക്കമാണ് കലാരംഗത്തെ അംഗീകാരത്തിനു കാരണം. എന്നാല്‍ തിരഞ്ഞെടുപ്പിലെ വിജയം തന്റെ മികവു മാത്രമാണെന്ന് ജനപ്രതിനിധി കണക്കാക്കരുത്. ജനങ്ങള്‍ തങ്ങളുടെ ‘സമ്മതി’ ദാനം ചെയ്തുകൊണ്ടാണ് ഒരാളെ ഭരണപങ്കാളിയാക്കുന്നത്. അയാള്‍ ജനങ്ങള്‍ക്കു വേണ്ടിയാണ് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടത് എന്ന അടിസ്ഥാന ബോധം ഓരോ ജനപ്രതിനിധിക്കും കൂടിയേ തീരൂ.
അഗതികള്‍, അനാഥകള്‍, വിധവകള്‍, ഭിന്നശേഷിക്കാര്‍, അവശ വാര്‍ധക്യത്തിലെത്തിയവര്‍ തുടങ്ങി സമൂഹത്തിന്റെ അടിത്തട്ടില്‍ കിടക്കുന്ന ജനങ്ങള്‍ക്ക് സര്‍ക്കാര്‍ തലത്തില്‍ നിന്ന് ലഭിക്കേണ്ട അര്‍ഹതപ്പെട്ട ആനുകൂല്യങ്ങള്‍ എത്തിച്ചു കൊടുക്കുന്ന ജനസേവകരാണ് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ട പ്രതിനിധികള്‍. അധികാരം അലങ്കാരമല്ല ഉത്തരവാദിത്വമാണ് എന്ന ബോധം ഭരണാധികാരികള്‍ക്ക് സദാ വേണമെന്നര്‍ഥം.
ജനസേവന രംഗത്ത് ജാതിമത സമൂഹ വിവേചനമരുത്. തന്റെ പാര്‍ട്ടിക്കാര്‍, എതിര്‍ പാര്‍ട്ടിക്കാര്‍ എന്ന പരിഗണന പാടില്ല. അര്‍ഹതയ്ക്കാണ് മുന്‍ഗണന. ഈ അടിസ്ഥാന ബോധം ഇല്ലാതാവുമ്പോള്‍ അനീതി തലപൊക്കുന്നു. ഒരു ഭരണാധികാരി ചെയ്യുന്ന ഏറ്റവും വലിയ ദ്രോഹം പ്രജകള്‍ക്കിടയില്‍ കാണിക്കുന്ന അനീതിയും വിവേചനവുമാണെന്ന് ജനപ്രതിനിധികള്‍ ഓര്‍ക്കണം.
വൈയക്തിക ചാപല്യങ്ങള്‍ ഉത്തരവാദിത്വ ബോധത്തിനു മുന്നില്‍ നിഷ്പ്രഭമാവണം. ഈ ഗുണം വിനഷ്ടമായാല്‍ അഴിമതി തല പൊക്കും. ജനങ്ങള്‍ തന്നിലേല്‍പ്പിച്ച അധികാരം ഉപയോഗിച്ച് അഴിമതി നടത്തുന്നത് വന്‍പാപമാണ്. പൊതുമുതല്‍ കൈകാര്യം ചെയ്യുമ്പോള്‍ പുലര്‍ത്തേണ്ട സൂക്ഷ്മതയാണ് ഭരണാധികാരിയെ മാതൃകായോഗ്യനാക്കുന്നത്.
ഇത്തവണ പുതുമുഖങ്ങളാണ് തദ്ദേശഭരണത്തിലേക്ക് തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവരില്‍ ഭൂരിപക്ഷവും. മുതിര്‍ന്ന തലമുറയെ തള്ളിക്കൊണ്ടല്ല പുതുമുഖങ്ങള്‍ കടന്നുവരുന്നത്. പക്വതയുടെയും പരിചയത്തിന്റെയും തണലില്‍ പിന്‍തലമുറ വളര്‍ത്തപ്പെടുമ്പോഴാണ് സമൂഹത്തിന്റെ ഭാവി ശോഭനമാകുന്നത്. തലമുറകളുടെ പാരസ്പര്യം നഷ്ടപ്പെടുന്നതാണ് രാഷ്ട്രീയരംഗത്ത് ഇന്നു കാണുന്ന അപചയങ്ങളുടെ കാരണങ്ങളിലൊന്ന്. പുതുമുഖങ്ങളുടെ രംഗപ്രവേശം ഈ അപചയത്തിന്ന് കുറവു വരുത്തുമെന്ന് പ്രത്യാശിക്കാം.
തിരഞ്ഞെടുപ്പ് പ്രക്രിയയില്‍ പരാജയപ്പെടുക എന്നത് സാങ്കേതികം മാത്രം. ജനക്ഷേമകാര്യങ്ങളില്‍ അവര്‍ക്കും പങ്കാളിത്തമുണ്ട്. ഈ വസ്തുത ഇരുകൂട്ടരും ഓര്‍ക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഭരണപക്ഷവും പ്രതിപക്ഷവും ജനാധിപത്യത്തില്‍ പരസ്പരം ശത്രുക്കളല്ല, അനുപൂരകഘടകങ്ങളാണെന്ന കാര്യം വിസ്മരിക്കാതിരിക്കുക.
വനിതകള്‍ക്ക് ഭരണപങ്കാളിത്തം ലഭിക്കുന്ന സംവിധാനമാണ് ഇന്ന് നിലവിലുള്ളത്. തദ്ദേശഭരണത്തില്‍ അത് ഏറെ പ്രകടമാണ്. തിരഞ്ഞെടുക്കപ്പെട്ടവരില്‍ നല്ലൊരു ശതമാനം വനിതകളാണ്. സാധാരണക്കാരായ വീട്ടമ്മമാര്‍ തന്നെയാണ് ഈ ഭരണകര്‍ത്താക്കളില്‍ ഭൂരിപക്ഷവും. കുടുംബം, കുട്ടികള്‍, വീട് എന്നീ കാര്യങ്ങളില്‍ പുരുഷന്മാരെക്കാള്‍ സ്ത്രീകള്‍ക്കാണ് ഉത്തരവാദിത്വമുള്ളത്. അങ്ങനെത്തന്നെയാണ് സമൂഹത്തിന്റെ അവസ്ഥയും. അപ്പോള്‍ തന്റെ കുടുംബത്തോടുള്ള കടമകള്‍ വിസ്മരിക്കാതെ ഭരണപരമായ ഉത്തരവാദിത്വം ഓരോ വനിത അംഗത്തിനും നിര്‍വഹിക്കേണ്ടതുണ്ട്. ഈ വസ്തുത അവരുടെ കുടുംബങ്ങളും സമൂഹവും ഉള്‍ക്കൊണ്ട് പെരുമാറിയില്ലെങ്കില്‍ അവരുടെ ടെന്‍ഷന്‍ വര്‍ധിക്കും. അത് രണ്ടു രംഗത്തും പിറകോട്ടു പോകാന്‍ കാരണമായേക്കാം. അതുണ്ടാവാതെ സൂക്ഷിക്കേണ്ടത് അനിവാര്യമാണ്.
ഭരണനിര്‍വഹണത്തിനാവശ്യമായ നിയമങ്ങളും ചട്ടങ്ങളുമുണ്ട്. ആവശ്യമായ പരിശീലനങ്ങളും സാന്ദര്‍ഭികമായി ലഭിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കും. എന്നാല്‍ കുറ്റമറ്റ ഭരണം കാഴ്ച വെക്കാന്‍ ഭരണാധികാരികള്‍ക്ക് മികച്ച മാതൃകകള്‍ ആവശ്യമാണ്. മറ്റെന്തൊക്കെ മാര്‍ഗനിര്‍ദ്ദേശങ്ങള്‍ കിട്ടിയാലും മാതൃകകള്‍ക്കാണ് എന്നും പഞ്ഞമുണ്ടായിട്ടുള്ളത്. ഭരണപരമായ കാര്യങ്ങളില്‍ മുഹമ്മദ് നബി(സ്വ) കാണിച്ചുതന്ന മാതൃകയും അദ്ദേഹം നല്‍കിയ നിര്‍ദേശങ്ങളും എന്നും വഴികാട്ടിയാണ്.
മുഹമ്മദ് നബി(സ്വ) ഒരു രാഷ്ട്രമീമാംസകനോ ഭരണതന്ത്രജ്ഞനോ അല്ല. ദൈവദൂതനാണ്. അദ്ദേഹം ജനങ്ങളെ പഠിപ്പിച്ച ഇസ്‌ലാം ഒരു ഭരണസംവിധാനമോ രാഷ്ട്രീയ പ്രത്യയശാസ്ത്രമോ അല്ല. പക്ഷേ അദ്ദേഹം ലോകത്തെ പഠിപ്പിച്ച മാനവികതയുടെ പൂര്‍ണതയായ മതപാഠങ്ങളില്‍ ജനക്ഷേമകരമായ ഭരണത്തിന്റെ മാതൃകയും ലോകത്തെ എക്കാലത്തെയും ഭരണാധികാരികള്‍ക്കാവശ്യമായ ഉപദേശങ്ങളും ഉണ്ട്.
ഓരോ കാര്യവും വിശ്വാസി തന്റെ വിശ്വാസവുമായി ബന്ധപ്പെടുത്തേണ്ടതുണ്ട്. ഭരണവും അങ്ങനെത്തന്നെ. തന്റെ മകള്‍ കളവുനടത്തിയാലും ഭരണാധികാരിയെന്ന നിലയില്‍ താന്‍ ശിക്ഷ നടപ്പാക്കുമെന്ന് പ്രഖ്യാപിച്ച പ്രവാചകന്റെ സമീപനത്തെക്കാള്‍ എന്തു നീതിയാണ് പ്രജകള്‍ക്ക് പ്രതീക്ഷിക്കാനുള്ളത്! ഒരു പ്രവിശ്യയിലേക്ക് നിശ്ചയിക്കപ്പെട്ട ഗവര്‍ണര്‍ പൊതുഖജനാവിലേക്കായി കൊണ്ടുവന്ന ഭാരിച്ച മുതലില്‍ നിന്ന് വ്യക്തിപരമായി തനിക്ക് സമ്മാനിക്കപ്പെട്ട പാരിതോഷികം മാറ്റിവെച്ചു. അതിനെപ്പറ്റി തിരുദൂതര്‍ പറഞ്ഞ ഒരു വാചകമുണ്ട്. ”മാതാപിതാക്കളോടൊത്ത് വീട്ടിലിരിക്കുകയായിരുന്നുവെങ്കില്‍ ഈ പാരിതോഷികം ആരെങ്കിലും കൊണ്ടു തരുമായിരുന്നോ?” എത്ര ആഴത്തിലുള്ള ചിന്തയും ശക്തമായ നിലപാടുമാണ് ഇത്. ഭരണത്തിന്റെ ചെറിയൊരംശം മാത്രം ലഭിച്ച ഇന്നത്തെ ആളുകള്‍ ജനങ്ങളില്‍ നിന്ന് സ്വീകരിക്കുന്ന പാരിതോഷികങ്ങളല്ലേ ലോകത്തെ കുഴക്കുന്ന അഴിമതികളുടെ പരമ്പരകളില്‍ മിക്കതും!
ജനങ്ങളുടെ സ്ഥിതിയറിയാന്‍ പാതിരാവില്‍ വേഷപ്രച്ഛന്നനായി തെരുവിലൂടെ നടന്നിരുന്ന ഖലീഫ ഉമര്‍ നീതിയുടെ പ്രതീകമാണ്. അതിന്നദ്ദേഹത്തെ പ്രേരിപ്പിച്ചത് തന്റെ വിശ്വാസമായിരുന്നു. അതായത് തന്നിലര്‍പ്പിതമായ ഭരണമെന്ന ഉത്തരവാദിത്വത്തെപ്പറ്റി താന്‍ സ്രഷ്ടാവിന്റെ മുന്നില്‍ കണക്കു ബോധിപ്പിക്കേണ്ടി വരുമെന്ന ബോധ്യമായിരുന്നു ഖലീഫയെ നീതിമാനാക്കിയത്. ഇത്തരം മികച്ച മാതൃകകള്‍ ഇന്നത്തെ ഭരണാധികാരികള്‍ക്ക് പാഠമെങ്കിലും ആവട്ടെ എന്ന് പ്രത്യാശിക്കുന്നു.
